Columns over maatschappij, milieu, opvoeding, politiek, rechtspraak, relaties, religies en wetenschap
Naar een paar weken verblijf in Ethiopië ben ik weer terug in ons burgerlijk Nederland Hier vergroot men kleinigheden uit tot de omvang van een olifant. Wat dat betreft zou ik elke Nederlander een paar weken verblijf in dit land gunnen. Als een soort algemene “bezinning” over de zin en onzin waar we in dit land mee bezig zijn.
De ondernemerswereld schreeuwt moord en brand over de regelgeving die over haar wordt uitgestort. Een beetje bedrijf heeft al zo’n 65 vergunningen nodig voor allerhande wissewasjes, zoals het plaatsen van een kraan op straat, voor inbraakalarm, etc. Eén derde van de regels is onzin of dubbelop en tweederde is twijfelachtig of onnodig kostbaar. Als ik goed reken, kunnen de regels dus volgens de ondernemers voor 100% verdwijnen.
Plotseling word ik in de praktijk geconfronteerd met een nieuw nummer, mijn nummer. Eindelijk geen persoon meer, maar een nummer. Het lijkt wel een soort privatiseringsronde. Vroeger was je een werknemer, maar waren materialen goedkoper in de boekhouding dan personen. Dus werd je als materiaal weggeschreven doordat men je plaats in een geprivatiseerde werkomgeving. Lekker makkelijk, heb ik niet meer te maken met de heer Flietstra, maar met materiaal Flietstra.
Na 22 jaar moet een man zijn ouders, die opgeslagen waren in een vrieskist, begraven. Dat je gelooft in wederopstanding is loffelijk, maar om daarbij te vertrouwen op de wetenschap is minder. Er is altijd strijd tussen wetenschap (de cijfertjes, feitjes, gegevens) en het geloof (vertrouwen, hoop). En je ziet dan ook het bizarre resultaat: je ouders opslaan in een vrieskist.
Een nieuw jaar met nieuwe kansen, maar de kansen die je in 2005 hebt laten liggen, krijg je nooit meer terug. Met frisse moed een nieuw jaar binnengaan, lijkt velen een te grote opgave. Hoewel, wij Nederlanders zijn ietsje minder somber over de toekomst. De vraag is dan: “Over welke toekomst hebben we het?” Meer geld te besteden om je egoïsme te voeden? Dat lijkt me een “leuke” toekomst, of liever gezegd: geen toekomst.
Vroeg ik me in de vorige column al af waar we naar toegingen met ons land, het wordt alleen maar erger! Sinds kort neemt de wetenschap de regie over van ons leven. Je bent je leven als ouder niet meer zeker in dit land, je kunt – omdat de wetenschap een andere visie over jouw kind heeft – uit de ouderlijke macht worden ontzet. Kan het nog gekker?
Normaal gesproken zou je op Sinterklaasdag een wat fijner onderwerp willen aansnijden, maar wat er in Nederland gebeurt met die, dit jaar inmiddels de achtste, gruwelijke familiedrama’s is ongehoord. Je zou je collectief moeten afvragen: “Wat mankeert ons eigenlijk?” De hoogste tijd voor een zelfanalyse.
Het meest besproken vogeltje van deze week. Hij/Zij liet het leven voor een paar dominostenen, tenminste als je 23.000 stuks als een paar beschouwt op een totaal record van meer dan 4 miljoen, peanuts dus. Wat een ophef. Er zijn zoveel dieren die het leven laten voor iets nutteloos, die tegen een auto aanlopen of vliegen, bijvoorbeeld. Daar maalt niemand om!! Het vogeltje had ook opgepeuzeld kunnen worden door uw kat, maar dat mag dan.
Paus Benedictus de XVI riep de gelovigen op een sobere Kerst te vieren. Nu ben ik toch al geen groot voorstander van winkelen, en al helemaal niet in de Kersttijd, maar voor deze keer ben ik het eens met Zijne Heiligheid. Hoewel… wat is sober? 
Iemand, uit een land hier ver vandaan, zit in de gevangenis en heeft vanuit de gevangenis een formele aanklacht ingediend tegen zijn Schepper. Die zou hem onvoldoende beschermd hebben tegen de duivel, de verleider. Daar moet je maar even opkomen. Waar haalt die man de euvele moed vandaan?