Columns over maatschappij, milieu, opvoeding, politiek, rechtspraak, relaties, religies en wetenschap
Toen ik deze maand een weekend in Parijs was, werd ik voor het eerst geconfronteerd met de “gele hesjes-beweging”. De Champs Elysée stond stampvol met politiewagens, blauwe zwaailichten en sirenes. What’s going on? Dat is de afgelopen tijd wel wat meer duidelijk geworden. Regeringen nemen maatregelen die de “gewone” man treffen in zijn portemonnee en de multinationals buiten schot laten. En dat leidt tot een diepe onvrede die als een veenbrand voortwoekert als men geen oplossingen vindt.
Israël staat bijna dagelijks in de belangstelling van de media, en vaak negatief door hun opstelling ten opzichte van de Palestijnen en andere bedreigers van hun land, zoals Iran, Syrië en Hamas. Het lijkt vaak dat Israël hard optreedt tegen schendingen en aanvallen vanuit de Gazastrook. Maar zien wij wel wat er werkelijk gebeurt? De media loopt nu niet bepaald over van enthousiasme voor Israël. Sterker nog, het wakkert in mijn ogen het antisemitisme aan. 
Je hoeft tegenwoordig geen nieuws meer te volgen of het is ruzie, steekpartijen, kortom: moord en doodslag. Je krijgt wat weerwoord, misschien word je nogal fors toegesproken over je gedrag, en hup, het mes erin. Dit pik je niet en opgeruimd staat netjes. Je ziet het even niet zitten met je kinderen en dan breng je ze maar om. In wat voor een wereld zijn we terechtgekomen. Is er nog respect voor het leven? Je zou bijna denken van niet… 
Sla je een kwaliteitskrant als NRC-Handelsblad open en zie je jezelf gebombardeerd tot “crimineel”, enkel en alleen omdat je bij de “gevaarlijke” sectie van de Noorse broeders zit. Joep Dohmen, een alom erkend en gewaardeerd onderzoeksjournalist, legt in een drieluik “Het Broedersyndicaat” alle vuiligheid van die sekte bloot. Een “sekte” waar ik persoonlijk veel aan te danken heb. 
Een nieuwjaar begint meestal met goede voornemens die als plaveisel dienen voor een weg naar de hel. Want starten met iets goeds is één ding, het afmaken is iets heel anders. Wat een hemel op aarde had moeten zijn, verandert gaandeweg in een hel om in te leven. Althans, zo lijkt de jarenlange ervaring dat veel mensen zich iets voornemen, dit twee weken volhouden en op de blauwe maandag de brui eraan geven: het lukt toch niet. 
Het UWV gaat werkelozen de mogelijkheid bieden om zich om te scholen tot helderziende, om ze zo meer kans te geven op de arbeidsmarkt. Een gat in de markt? Dan zijn ze bij het UWV al behoorlijk helderziend. Opleidingen tot spiritueel belconsulent of hypnotiseur blijken al jaren vergoed te worden. Daar gaat ons belastinggeld. Kosten per cursist zijn bijna € 1.000. Wat leren ze dan? Tarot- en engelenkaarten leggen, reïncarnatiesessies en glazen bol kijken. Hoe verzinnen ze het? En wie trapt goedgelovig in deze onzin? Juist, het UWV. 
Al maanden hommeles over PGB’s, de persoonsgebonden budgetten die kennelijk alleen betaald worden als de politiek gezond zou zijn. Ik kan ervan meepraten, want mijn vrouw heeft ook maanden moeten wachten voordat zij weer wat geld kreeg. Inmiddels loopt het een stuk beter, maar wat hier is gebeurd, tart elk voorstellingsvermogen. De politiek denkt “gezond” te zijn, maar heeft geen oog voor de zieke. Tijd voor een politieke gezondheidsbarometer, de PGB. 
Professor Jan Derksen, klinisch psycholoog, waarschuwt ons voor de gevolgen een slechte opvoeding, met name waar de ouder de kinderen in de watten leggen, de zogenaamde “achterbankgeneratie”. Ze worden op de achterbank van de auto meegenomen naar school, clubs en vrienden. Iets zelf doen, leren omgaan met tegenslagen, door weer en wind naar school, clubs of vrienden, ho maar: “ik laat mij rijden….” Niets van dat alles, in de watten door het leven.