Columns over maatschappij, milieu, opvoeding, politiek, rechtspraak, relaties, religies en wetenschap
Een gitzwarte dag, zo noemde minister-president Rutte, de aanslag die op het 24 oktoberplein in Utrecht heeft plaatsgevonden. Ja, triest dat onschuldige mensen door een man zijn doodgeschoten of verwond, die eigenlijk vast had moeten zitten. De man, zo blijkt uit inmiddels boven tafel gekomen informatie, is iemand met een lange lijst aan misdaden zoals diefstal en verkrachting. Hij moest hiervoor (deels) nog berecht worden.
Afgelopen weken is veel ophef ontstaan over de Nashville-verklaring, waarin honderden protestantse dominees zich uitspreken tegen de levensstijl van lhbt’ers. Door middel van een pamflet willen zij betogen dat het huwelijk alleen bedoeld is als verbond tussen één man en één vrouw. Goed, je kunt je de vraag stellen of dit zo expliciet in de media gebracht moet worden, maar dit terzijde. 
Toen ik deze maand een weekend in Parijs was, werd ik voor het eerst geconfronteerd met de “gele hesjes-beweging”. De Champs Elysée stond stampvol met politiewagens, blauwe zwaailichten en sirenes. What’s going on? Dat is de afgelopen tijd wel wat meer duidelijk geworden. Regeringen nemen maatregelen die de “gewone” man treffen in zijn portemonnee en de multinationals buiten schot laten. En dat leidt tot een diepe onvrede die als een veenbrand voortwoekert als men geen oplossingen vindt. 
Israël staat bijna dagelijks in de belangstelling van de media, en vaak negatief door hun opstelling ten opzichte van de Palestijnen en andere bedreigers van hun land, zoals Iran, Syrië en Hamas. Het lijkt vaak dat Israël hard optreedt tegen schendingen en aanvallen vanuit de Gazastrook. Maar zien wij wel wat er werkelijk gebeurt? De media loopt nu niet bepaald over van enthousiasme voor Israël. Sterker nog, het wakkert in mijn ogen het antisemitisme aan. 
Je hoeft tegenwoordig geen nieuws meer te volgen of het is ruzie, steekpartijen, kortom: moord en doodslag. Je krijgt wat weerwoord, misschien word je nogal fors toegesproken over je gedrag, en hup, het mes erin. Dit pik je niet en opgeruimd staat netjes. Je ziet het even niet zitten met je kinderen en dan breng je ze maar om. In wat voor een wereld zijn we terechtgekomen. Is er nog respect voor het leven? Je zou bijna denken van niet… 
Sla je een kwaliteitskrant als NRC-Handelsblad open en zie je jezelf gebombardeerd tot “crimineel”, enkel en alleen omdat je bij de “gevaarlijke” sectie van de Noorse broeders zit. Joep Dohmen, een alom erkend en gewaardeerd onderzoeksjournalist, legt in een drieluik “Het Broedersyndicaat” alle vuiligheid van die sekte bloot. Een “sekte” waar ik persoonlijk veel aan te danken heb. 
Een nieuwjaar begint meestal met goede voornemens die als plaveisel dienen voor een weg naar de hel. Want starten met iets goeds is één ding, het afmaken is iets heel anders. Wat een hemel op aarde had moeten zijn, verandert gaandeweg in een hel om in te leven. Althans, zo lijkt de jarenlange ervaring dat veel mensen zich iets voornemen, dit twee weken volhouden en op de blauwe maandag de brui eraan geven: het lukt toch niet. 
Het UWV gaat werkelozen de mogelijkheid bieden om zich om te scholen tot helderziende, om ze zo meer kans te geven op de arbeidsmarkt. Een gat in de markt? Dan zijn ze bij het UWV al behoorlijk helderziend. Opleidingen tot spiritueel belconsulent of hypnotiseur blijken al jaren vergoed te worden. Daar gaat ons belastinggeld. Kosten per cursist zijn bijna € 1.000. Wat leren ze dan? Tarot- en engelenkaarten leggen, reïncarnatiesessies en glazen bol kijken. Hoe verzinnen ze het? En wie trapt goedgelovig in deze onzin? Juist, het UWV.