Columns over maatschappij, milieu, opvoeding, politiek, rechtspraak, relaties, religies en wetenschap
Uit onderzoek blijkt dat de vakantietijd de meest gevaarlijke tijd in een relatie is, want je zit dan drie of vier weken op elkaars lip en dat levert voldoende ergernis op. Hoe zou het toch komen dat mensen die ooit hun liefde voor elkaar hebben uitgesproken, zo op elkaar zijn uitgekeken dat ze niet eens samen lekker op vakantie kunnen gaan?
Een onderzoek van een wetenschapper levert het resultaat op dat vrouwen op de leeftijd van 39 jaar het gelukkigst zijn. Waarmee, vraag ik met dan af. Alleen met hun lichaam, want daarna takelt het snel af? Ik vraag me af welke afbakening van geluk de onderzoeker op de korrel had. Zelfs vraag ik me af of hij überhaupt wel weet wat geluk is, getuige de uitkomst van zijn onderzoek, maar dit terzijde.
Steeds meer (bekende) Nederlanders scheiden met hetzelfde gemak als waarmee men een rotte appel in de afvalbak gooit. Onder het motto “we geloven niet meer in het sprookje van een huwelijk tot de dood ons scheidt”, gaat men aan alle kanten vreemd. Dat het vreemdgaan nu net de oorzaak is, dat de verhoudingen verstoort, schijnt men dan niet te begrijpen. Het bekende “kool en geit”-verhaal. En natuurlijk is de ander altijd de schuldige. Ik – schuld? Hoe kun je dat nu denken…
Een kunstenares was hevig beledigd toen een gemeentebestuur haar kunstwerken uit de publieksruimte van het gemeentehuis haalde vanwege het “aanstootgevende” karakter. Nu werd die belediging alleen heviger gevoeld toen bleek dat mohammedaanse mannen geklaagd hadden bij het gemeentebestuur. De belediging ging over in discriminatie.
Ik heb geen tijd is een veelgehoorde uitdrukking. We hebben het druk, druk, druk… Maken we ons druk of lijkt het alleen maar zo. Als je om 8.45 uur je nest uitkomt om op 9.00 uur op school te zijn, tja, dan heb je natuurlijk geen tijd om te eten. Had je dan geen tijd? Natuurlijk wel, alleen dan moet je om 8.30 uur opstaan. En daar ligt nu net de kneep.
Er is altijd wel iets dat niet loopt zoals je verwacht en de mens is dan van nature geneigd om daarover te gaan klagen. Het weer is slecht, het eten deugt niet, de trein komt altijd te laat. Ik krijg dat niet gedaan, mijn vrouw luistert niet en mijn kinderen…. En zo komt er een eindeloze rij aan voorvallen die mijn gelijk moeten aantonen.
Ergens in mijn geboortestreek kun je cursus volgen “Mediteren met ezels”. Na het praten met bomen, zwemmen met dolfijnen, knuffelen met koeien kunnen we nu naar de ezelfluisteraarster om tot rust te komen van de hectiek van deze tijd. De cursuslerares had het licht gezien na de cursus “Knuffelen met koeien”. Waar je lol in hebt. Ik denk dat Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren hier heel warm van zal worden, maar mij kan het niet bekoren. Ik knuffel liever met mijn eigen vrouw.
Eén op de drie kinderen beneden de 11 jaar vertoont wangedrag in zodanige vorm dat opvoedkundigen in ons land alarm slaan. 33% van de kinderen is potentieel crimineel. Tja, daar zou ik ook wakker van gaan liggen. De kans dat je overvallen wordt, beroofd, neergeslagen, neergestoken of doodgestoken wordt neemt de komende jaren dus draconische vormen aan. Wie kan ik op straat nog vertrouwen, laat staan bij wie ik hulp kan zoeken als mij dit overkomt. Grotere kans dat de dader hulp krijgt.
Na de Tom-Tom (de enige echte navigator) en de FEM-FEM (uitvinding van Femke Halsema om Nederlanders links te laten rijden….) krijgen we nu de TON-TON (uitvinding van Rita Verdonk om Nederland rechts te laten rijden…). De TON-beweging moet ons in beweging zetten bij de komende verkiezingen deze “Iron Lady” van de Nederlandse politiek in het zadel te helpen, of zoals dat op z’n Haags heet “in het pluche”. Met een feestje voor de zogenoemde (stinkend rijke) sponsors/donateurs.
begint bij jezelf, was ooit een slogan van het ministerie van VROM. En die slogan kon je niet alleen op de natuurlijke leefomgeving toepassen maar ook op het gebied van ethiek en fatsoen. Wie zelf goed in zijn vel zit, heeft veel minder problemen (met de ander) dan wie dat niet zit. Dat blijkt telkens weer uit de geweldsuitbarstingen binnen het gezinsmilieu.