De godsdienstvrijheid staat in deze coronatijd behoorlijk onder druk. Toch is er nog steeds vrijheid om je godsdienst uit of voor te leven. Dat werkt beter dan tegen de maatschappelijke druk om niet samen te komen, te provoceren. Je kunt erop wachten: tegen alle verzoeken en regels in toch met zoveel mensen bijeenkomen in een kerk, is vragen om moeilijkheden. Juist christenen zouden hier een lichtend voorbeeld moeten zijn.
Een stelletje achtergebleven gelovigen (toch nog 40%) gelooft niet in de evolutietheorie van Darwin. En daar ben ik er dan ook ééntje van. Tja, de wetenschap wil ons doen geloven dat de evolutietheorie een bewezen theorie is, dus hoef je niet meer in God te geloven. Als ik het goed begrijp, wil men mij dus laten geloven dat er uit niets een oerknal te voorschijn is gekomen (hoe kan niets oerknallen???). Wat daar gebeurde heeft zich ontwikkeld zonder schijnbare wetmatigheden, maar door toevalligheden tot het huidige leefstelsel. Ja, zo goedgelovig ben ik niet.
Na 22 jaar moet een man zijn ouders, die opgeslagen waren in een vrieskist, begraven. Dat je gelooft in wederopstanding is loffelijk, maar om daarbij te vertrouwen op de wetenschap is minder. Er is altijd strijd tussen wetenschap (de cijfertjes, feitjes, gegevens) en het geloof (vertrouwen, hoop). En je ziet dan ook het bizarre resultaat: je ouders opslaan in een vrieskist.